visaap.nl » cape town

Picnicken bij de openhaard

Helmer — Sun, 23 Sep 2001 21:46:49 +0000

Week 21

Begint deze week eens met het ‘weekend’, noodgedwongen dan wel, maar zeker niet minder genoten!
‘s Ochtends wakker worden in Windstone Backpackers is iets goeds. Van het eten dat we gekregen hadden konden we nog een heerlijk ontbijt maken. Buiten, in de zon, met meneer en mevrouwen Pauw op bezoek. Wij waren vast van plan deze dag zo veel mogelijk te genieten, net als de avond ervoor, tenslotte hadden we geen keus. Wel hadden Cathelijne en ik een interview (die door auto pech, wat anders!, eerder niet doorging) geplant… De Cortina zou ergens in de middag gerepareerd zijn, ‘s middags 1 uur. Tot die tijd liet Andy ons zijn plannen zien en kregen we een rondrit langs de plaatselijke township, ‘Green Village’. Andy heeft heel wat plannen om de omgeving aantrekkelijker te maken voor toeristen en de plaatselijke bevolking daarvan te laten profiteren.

Restaurantjes, toeren en wat niet al meer zouden ze kunnen aanbieden…! Het klonk allemaal fantastisch in onze oren. Zouden we dit niet in ons research kunnen gebruiken? In ieder geval beloofden we hem ons verslag toe te sturen. Sajina heeft er een baantje aan over gehouden, ze kan als ‘toeroperator’ in CT mensen van deze fantastische plek vertellen. Terwijl Cathelijne uit haar dakje ging omdat er een hele manege aan de Backpackers vastzat, en er dus een hoop paarden waren, ging ik uit mijn dakje omdat er zo ontzettend veel mooie foto’s te maken waren. Hele bomen vol met ‘wevernestjes’, kanariegele vogeltjes die hangende nestjes bouwen, paarden, cactussen en nog veel meer, maar dat kunnen jullie zelf bekijken. Tegen de middag werden we door Andy naar het stadje, Vredenburg, gebracht, maar helaas de auto was toch niet zo snel gerepareerd. Eerst wachtten we nog geduldig, maar lichtelijk geÃ«rgerd. We hadden dus ook nog wat langer in de Backpackers kunnen blijven… Het was twee uur, werd drie uur en toen vier uur. En nog was de auto niet klaar… ach, plannen hadden we al niet meer gemaakt. Zoiets leer je snel genoeg af. Maar goed na sluitingstijd van de garage (en het werd ook al koeler) was de auto dan toch klaar. En onze beurs een flink stuk lichter, record dit keer! Nu in haastige spoed terug naar CT, met nog een record: top snelheid 180 km/u.

Kaapstad 11/09, Bosasa & Towtruck III

visaap — Sun, 16 Sep 2001 21:01:04 +0000

Week 20

Elke week hebben we er wat moeite mee terug te halen wat we eigenlijk in het begin van de week ook alweer hebben gedaan? Nou ik ga het niet proberen, want dinsdag was toch wel alles overheersend! De radio heb ik eigenlijk altijd aan staan tijdens mijn werk. 5FM heet de zender, goed naar te luisteren, veel actuele dingen, maken veel gein en het verveelt eigenlijk gewoon niet. De DJ’s vertelden vlak voor drie uur wel een erg vreemd verhaal. Dat er twee vliegtuigen in het WTC waren gevlogen; jeetje wat hadden ze nu weer verzonnen. Zelfs het journaal deed mee. Samenzwering dacht ik, aangezien de nieuwslezeres in dezelfde studio zit. Ze wisten het wel erg goed te brengen. Net of ze het programma van tig jaren geleden probeerden te overstijgen (War of the World).

Aangezien we hier geen tv hebben, was de realiteit nog niet echt doorgedrongen tot mij! Die dag was ik ook nog niet boodschappen gaan doen wat ik meestal rond dit tijdstip deed. Maar het journaal van 4 uur deed me toch wel wakker worden. Het was gewoon echt gebeurd! Cathelijne en Helmer waren die dag voor hun Research Project op pad met de auto om een aantal interviews af te nemen. Het ongeluk dreef langzaam de wereld over vanuit Amerika. Alles leek wel vertraging te hebben of niet goed te gaan! Ze kwamen binnengestrompeld en waren nog niet eens bewust van de aanslagen in Amerika. Ze dachten dat ik een grapje aan het maken was, om hun ongeluk nog eens te beproeven. Maar gelukkig kwamen ze rond het nieuws binnen en konden ze het zelf horen. Wat voor een impact dat had, hoef ik niet te beschrijven, dat lijkt me wel duidelijk. Helaas was het nog niet voorbij voor C en H. Na het nieuws eigenlijk meteen verder met typen aan hun onderzoek. Bleek ook niet echt te lukken. Noodgedwongen hebben ze maar pauze genomen. Helmer wilde toen eigenlijk nog niet toegeven, maar was snel weer overtuigd.

Na het eten ging alles wel weer wat beter. De concentratie was weer terug en het is Helmer zonder pech geluk om een taart te bakken; een kumquat-taart (kumquats zijn zoals sinaasappels en manderijnen, maar zijn zo groot als duiveneiers en dadels). Dat smaakte wel erg lekker ‘s avonds. Maar na de gesprekken/ speculaties moeten we toch de volgende morgen een krant kopen om de foto’s te bekijken van het WTC. Van het weekend waren Cathelijne en ik van plan om naar Hermanus te gaan om er lekker tussenuit te zijn en Helmer zou dan het weekend gebruiken om aan de research te werken. Hij zou vanaf woensdag met Oufy en een paar van zijn vrienden naar Knysna gaan. Helaas ging dat niet door omdat Oufy naar Namibie moest om mensen te trainen. En voor ons ging het ook niet door vanwege de centen die weer eens in de auto gestoken moesten worden dinsdag, maar ook omdat er natuurlijk nog maar twee weken over zijn om dingen af te ronden voor school. C en H hebben dus gewoon verder gewerkt aan hun research.

Devil’s Peak & Winetour

Helmer — Sun, 01 Jul 2001 18:27:03 +0000

Week 9

Een week starten na zo’n weekend heeft natuurlijk zijn problemen. Cathelijne en ik zitten samen aan de keukentafel en werken zwijgend aan ons ontbijt, of we vertellen van die vreemde dromen die onze ‘s nachts bezoeken. Maar deze maandag kwam Cathelijne met een slaperig hoofd de kamer in om me te vertellen dat ze zich niet lekker voelde en thuis zou blijven. Daarvoor zou de vrijdag dan werken.

Dinsdag, ‘stipt’ om acht uur willen we, Cathelijne is weer helemaal hersteld, vertrekken met onze Ford Cortina. Langzaam hadden we ons vertrouwen in de auto weer teruggekregen, maar juist deze ochtend wilde de motor niet starten. Een buurman kwam te hulp, volgens hem was het gelukkig niet de accu maar de mist. Inderdaad, van de stad, onder ons, was niet veel te zien geweest die ochtend. Buurman bood ons een lift aan. Cathelijne naar Salt River (wijk naast Observatory) en mij naar Mowbray vanwaar ik een taxi naar Mitchell’s Plain te pakken kreeg. Dat was toch een avontuur, vooral omdat dit de eerste keer was dat ik de taxi naar een township nam. Met een half uur vertraging kwam ik dan op het kantoor van NICRO aan. Mijn dagen bij NICRO zijn erg onvoorspelbaar, zo ook deze. De hele week zou ik tussen twee ‘High schools’ heen en weer rijden omdat leerlingen voor een NICRO project ‘I’m cool like that!’ een paradewagen aan het bouwen waren. Oufy, mijn stagebegeleider, heeft de leiding over het project in Kaapstad. Over een paar weken mag ik het helemaal zelf doen…!

Vrijdag was eindelijk weer eens een vrije dag voor mij en dus was ik vast van plan uit te slapen. Dat resulteerde in een bijzonder luie dag. Eigenlijk was ik al tijden van plan alleen een groot stuk te gaan wandelen en vandaag was toch mijn kans. Rond het middag uur, beter laat dan helemaal niet toch?, vertrok ik dan te voet om Devil’s Peak te verkennen. Devil’s Peak is de ruwe rotspunt links van de Tafelberg (op een postkaart gezien). Geriva Mansions ligt eigenlijk aan de voet van deze piek. Zoals (bijna) altijd, zijn mijn bestormingen weinig geplant. Ik ga dus recht op de top af, liefst met zo weinig mogelijk (dus geen zware fles water). Dat ik in de hitte en tegen de toch wel heel steile helling niet ver kom deed me niet zo veel. De afdaling, over de stenen in een wilde beek en over verkoolde boomstammen was daarom des te leuker. Moe weer terug in Geriva Mansions was het weekend nog maar net begonnen. Bart en Marscha hadden besloten hun vertrek toch nog tot over het weekend te verleggen. Dat liet natuurlijk ruimte voor plannen! En wat voor plannen!

Verjaardag & Lion’s Head

visaap — Sun, 24 Jun 2001 19:13:07 +0000

Week 8

Voor het eerste echte weekverslag bijt ik de spits af. Door de week doen we op zich niet zoveel. Cathelijne en Helmer zijn bezig op hun stage enik zit thuis. Hier ben ik bezig met de alledaagse bezigheden in het huishouden; afwassen, boodschappen doen en bedenken wat ik nou weer voor het avondeten moet gaan koken, de was (die we gewoon wegbrengen naar een wasserette, dat wasmachine-ding dat bij ons staat hebben we al een aantal weeeeeeken geleden als lege flessen stalplaats gebombardeerd) en de boel opruimen.

De dingen in het huis nemen al de halve dag in beslag en daarnaast ben ik dan bezig op de laptop. Hierop ben ik dan of voor mijn werk of voor onszelf bezig. Echt tijd om met mijn eigen site bezig te zijn bijvoorbeeld, heb ik nog niet echt gehad. Wel heb ik me in de verschillende programma’s die ik hier heb verdiept en uitgeprobeerd. Deze bevindingen hiervan zie je wel weer terug op mijn site, welke ik stukje bij beetje ga opbouwen in Flash 5. ‘s Avonds heb ik geen tijd om achter m’n laptop te zitten, want dan vechten Cathelijne en Helmer er voor. Zij moeten echt veel verslagen typen en opdrachten voor school maken. Waar ik me dan mee bezig houdt is wat lezen, brieven schrijven of Madam and Eve lezen. Die laatste is echt tof; het beschrijft de relatie van een engelse vrouw die hier in Johannesburg woont met haar maid Eve. Ze verschijnen elke dag in de krant. De grappen slaan op de verhouding tussen hun twee en hun naasten. Echt tof! Ik vrees dat ik met alle verzamelbundels naar huis kom, of juist gewoon opstuur, anders wordt mijn bagage veels te zwaar. Ik probeer een zo leuk mogelijke strip elke maandag op de begin pagina te zetten om een idee te krijgen hoe die strip is. Vrijdag is vaak een andere soort van dag, dan is ook vaak alleen Cathelijne thuis, en ‘s middags komt dan ook Helmer, aangezien hij nog wel eens vrijdagochtend wat werkt. Zo gauw Helmer thuis is, begint het weekend pas echt.

We weten heel vaak nog niet eens hoe we zondagavond eindigen, omdat de meeste dingen gewoon gebeuren. Vrijdag bleek Sajina (de Keniaanse vriendin van Ted die weer bij Bart en Mascha in huis woont) jarig te zijn. Feesten dus! Die avond was het eindelijk voor Helmer eens mijn beurt om te rijden. De Cool Runnings was de plek waar we afgesproken hadden. Een toffe Jamaicaanse tent in Observatry (een wijk in Kaapstad) met verschillende soorten ruimtes, etages, terassen en balkonnen. Aangezien we het vrij laat wisten hebben we haar drie shooters a la Dice aangeboden. Zes verschillende shooters met elk een nummer en dan maar dobbelen. Klein maar fijn. Later de auto in naar Longstreet naar een tent waar ze volgens Sajina, veel R and B draaien, wat ze erg tof vind! Entree R30,-, het enige wat we voor dat tientje per persoon gedaan hebben is moppen vertellen met wat te drinken op het balkon aan een tafeltje terwijl Sajina en Ted, helemaal uitgeteld over elkaar in een stoel zaten. Niet lang hierna toch maar naar een andere tent; The Cornerhouse. S en T bleven maar in de auto om wat bij te komen en wij naar binnen, flink gedanst en gedronken. Hier viel Jeff ook uit, op de bank. Gezellig is anders maar allee, de Nederlanders blijven weer over. Aangezien ze morgen Jeff z’n Pa van het vliegveld moesten halen, zijn Bart en Mascha ook niet tot zo laat gebleven. Bart moest ook nog een flink stuk verslag schrijven. Voor B en M was dit het laatste weekend in Kaapstad voordat ze gaan reizen volgende week. Eind juli gaan ze weer terug naar Nederland na een jaar verblijf hier in Kaapstad, dan blijven ze de laatste paar dagen hier bij ons slapen. Wij hebben nog wat rondgelopen in de hoop de tent The Jam te vinden, maar helaas. We zijn dan ook maar huiswaarts gegaan en daar geroosterde boterhammen met met kaas, banaan, tomaat en wat kruiden zitten eten.

Na het late ontbijt (lunch) op de zaterdag, besloten we om de Lion’s Head te beklimmen. Dat is die berg waar jullie veel foto’svan zien met zonsondergangen vanuit ons appartement. Goed gegeten, genoeg te drinken en eten mee voor de tocht. Het weer was echt te gek, lekker warm en haast geen wolken. Het maffe is dat je dus een aantal keren rond de berg moet klimmen om bij de top uit te komen, wel oke eigenlijk. Dan loop je tenminste om de zoveel tijd tenminste in de koele schaduw van de berg. Het laatste stuk omhoog hebben we gekozen voor de ‘only for the experienced’ route. Sommige stukken met behulp van kettingen of trappen afleggen. In anderhalf uur stonden we boven. Wat een uitzicht en wat een weer!!! We hebben er een tijd gezeten, van elke kant het uitzicht bekenen, gezond en gekletst. Echt relaxed!

Aangezien we ook op Signal Hill (soort van uitloper van Tafelberg waar Lion’s Head halverwege staat) wilden zijn voor de zonsondergang, zijn we op tijd weer langs dezelfde weg naar beneden gegaan. De laatste stukken hebben we joggend gedaan. Naar beneden is toch altijd een stuk sneller. In de auto en naar Signal Hill. Er waren al een aantal mensen aanwezig maar toen we eenmaal zaten, trokken ze een buslading Franse toeristen open!!! Maar ja, dat deed niet onder aan de hartstikke mooie zonsondergang! In de ‘file’ weer terug naar huis. Langs het winkelcentrum Gardens voor een DVD voor vanavond; Chicken Run. Vanavond gaan we gezellig bij ons thuis zitten drinken enzo met Bart en Marscha. Veel gekletst, maffe trucjes en spelletjes gedaan. We hebben twee van die slaapbanken in de woonkamer en als je die naast elkaar uitklapt naar elkaar toe, heb je een mooie plek om op te liggen. Dat zorgde er wel voor dat we pas tegen 6 uur ‘s ochtends naar bed zijn gegaan.

De zondag hebben we rustig doorgebracht, Cathelijne en Helmer zijn wat gaan rondwandelen en ik heb me weer gestort op de foto’s en de powerpoint presentaties, waarop een aantal mensen zitten te wachten. C en H hadden een DVD meegenomen welke we ‘s avonds lekker onderuitgezakt hebben zitten kijken.

De weekenden gaan net zo snel als de week zelf en je wordt van allebei net zo moe lijkt wel. Het zullen wel al die indrukken zijn van het leven hier!

De eerste twee weken…

cattekop — Thu, 10 May 2001 19:10:02 +0000

We zijn nu dus 2 weken hier en het is geweldig. De eerste week hebben we in Longstreet verbleven, dat is de mainstreet van Cape Town. Hier ‘gebeurt’ alles. Erg toeristisch, overal camera’s veborgen en een ontzettende tegenstelling tussen de vrolijke backpackers en de straatkinderen die om je heen drammen. Niettemin was het er erg mooi en was het in de backpackers erg gezellig. De eerste dag zijn we gaan wandelen en natuurlijk rondgecrossed in de minivans; tot de nok volgepropt met mensen. Voor R2,50 brengen ze je heel Kaapstad rond. ‘s Avonds een braai en feestjes op het binnepleintje van de backpackers. Erg tof. We hebben het er de eerste week erg van genomen. Het was rond de 30 graden en we hebben zo’n beetje elke wijk in Kaapstad gezien, omdat we natuurlijk op zoek waren naar een appartement.

‘s Ochtends de Cape Ads en een krant halen op een kruispunt, waar de streetkids altijd staan de zwaaien met de Cape Argus en dan mieliepap en koffie, afkruizen, uitzoeken, bellen en uiteindelijk (joepie) op pad. We hebben de meest ongelofelijke lieve huisjes en appartementen gezien. In kleine volksbuurtjes met fireplaces in elke kamer een veranda en een achtertuintje met een boom met bloemen. Vaak waren deze huisjes dan geschilderd in alle kleuren van de regenboog (dat mag hier). Helaas ontbrak er regelmatig wel iets; electriciteit, water en wat voor ons natuurlijk belangrijk is; meubels. Zo hebben we er 12 bekeken en elke keer liet de eigenaar ons de buurt zien en vertelde wat over de ‘geschiedenis’, want dat is ook zo vreemd, de geschiedenis is nog maar zo kort geleden hier..

Uiteindelijk een gekozen aan de voet van de tafelberg. Vanuit mijn bed kijk ik zo de tafelberg op en vanaf het balkon zie ik heel Kaapstad onder me. Het appartement heeft 2 slaapkamers, een badkamer met bad, een huiskamer en een open keuken. Het heeft alles in zich; van meubels tot oven, wasmachine tot bestek en handdoeken. En dat voor R3000! Dat is per persoon zo’n 270 gulden! Het is ongeveer een halfuurtje lopen naar de stad en als we uitgaan is dat best te doen, alleen ‘s avonds weer terug…is minder. Steile heuvel op. Naar m’n werk ga ik ‘s ochtends gewoon met zo’n black taxi. Die rijden door onze straat. het maakt niet uit op welk moment je naar buiten stapt, er komt er altijd wel eentje langs. Het is hier ook goed eten, vooral van de braai natuurlijk, maar ook op straat. Weinig vis, wat ik wel verwacht had, maar meer kip en dat vindt ik wel erg lekker. En lamsvlees…Het leuke is dat je allemaal nieuwe dingen proeft.

Ik ben deze week met mijn stage begonnen. Ik zit in de Civic Centre, wat enorm is. Ik zit op de 22e verdieping, dus ik heb een fantastisch uitzicht. Deze week was erg verwarrend. Ik werd aan iedereen voorgesteld en overal mee naartoe genomen. Ik heb een heleboel meetings bijgewoond en ben naar een seminar geweest. Allemaal op het gebied van Arts and Culture en Social Development. Ik zit bij vergaderingen waar ik hoor wat voor beleid ze in petto hebben voor de stad. En deze mensen zijn zoo gewoon. Het is wel een zooitje. It’s an internal positionwar. iedereen wil hoger en anders. Pfff. Ik wil gewoon naar buiten, werken met mensen en dat mag ook. Volgende week verblijf ik een hele week in een artshop in Langa, een township een 20 min. hiervandaan. Dat lijkt me beter.

Auke is een echte huisman geworden en hij geniet van zijn rust. Hij loopt elke dag een halfuur naar beneden om boodschappen te doen en loopt dan met alle tassen weer helemaal de heuvel op. Hij wordt dan achterna geroep; two rand, two rand! That’s to much to carry for one person!! Thuis is hij bezig met zijn werk en met onze site. Helmer en ik nemen veel foto’s en Auke zet deze op de computer. We nemen ook veel foto’s van kevers. Er zijn hier zo ontzettend veel kevers. We willen een site of boekje gaan maken, die heet dan ‘Kaapse kevers’. Ze zijn er in alle kleuren en vormen. Auke bewerkt ze op de computer en zet mij er in en laat me dan over het beeldscherm rijden. We wilden er ook eentje kopen. We hebben er al in eentje rondgereden, dat was erg tof, maar wel willen er natuurlijk in oktober lange afstanden mee rijden en dat gaat niet echt met een kever. Misschien doen we het toch.

Gelukkig zijn de dagen hier erg kort. Om 4 uur gaat iedereen naar huis. Ik spreek meestal af met Helmer op een hoek waar de taxi naar Vredehoek gaat. Als ik alleen ga, krijg ik meestal aanspraak, what’s your name, I love you enz.. Vrijdags (morgen!) zijn we vrij en dat betekend een lang weekend. Morgen en zaterdag wordt het weer rond de 30 graden. Het is hier in de winter ongeveer 4 dagen regen en drie dagen droog per week. De regen is verschrikkelijk. Rotsblokken worden los van de berg en er is weeral 1 auto gecrushed. Er lopen riviertjes van boven over de wegen naar beneden en de winden!! Er wordt gezegd dat in augustus er touwen langs de lantaarnpalen worden gebonden, zodat je je vast kan houden. maar ja, je hebt hier ook 9 maanden zomer, dus dat moet ook wel. Boven ons huis is een stuk berg dat elk jaar afbrand. Maar dat is meestal in december, dus gelukkig!

Vrijdag hebben we de tafelberg beklommen en zondag met de trein naar Muizenberg, naar het strand! Ik heb leuk werk. De department wordt overal voor uitgenodigd; exposities, theaterstukken, dans, etc. En daar mag ik nu naartoe, vaak gratis! Want ze zijn het hier al beu. Gisteren konden we een van de beste dansgroepen gaan bekijken, maar we waren zo moe, want we waren de vorige dag weggeweest naar de film. We hebben toen maar gekaart en Amarula gedronken (echt lekker!).

Op het moment ben ik ook op mijn werk, maar ik heb niets te doen. Mijn stagebegeleidster Yasmeen en een andere stagiare Sandra (uit Duitsland) zijn weg tot 12 uur en I’m ‘in charge’ Dat houdt zoveel in als; de telefoon opnemen als er gebeld wordt. Ik heb nog geen echte taken, maar ik heb het idee dat dat wel gaat komen.

Goed, ik denk dat ik maar eens wat ga doen. Hopelijk komt vandaag de telefoonlijn in ons appartement, dus dan kunnen we ‘s avonds thuis mailen en dan kunnen we onze site bijhouden. We zitten ook regelmatig in een internetcafe.