Aan mij de eer om op deze laatste dag voor ons vertrek een verslag te schrijven. Als je het niet erg vind, hou ik het kort. Helmer ligt gestrekt op de bank en Auke leest ons onderzoeksverslag door, want….HIJ IS AF!! Eindelijk, na 6 weken ploeteren en dan voornamelijk afgelopen week tot in de vroege uurtjes bezig te zijn geweest hebben we het ook echt gehad. Maar het resultaat mag er wezen, een 70 pagina’s tellende pil. Dus er valt over afgelopen week niet erg veel te vertellen. Maandag in de middag pas terug gekomen van de geslaagde picknick bij Sajina en direct maar koffie gezet en aan de slag gegaan met het verslag. Het was maandag Heritage Day, dus konden we de auto nog steeds niet wegbrengen. We hebben nog geprobeerd het probleem op te lossen door benzine te gaan halen, maar onze Cortina was vastbesloten als altijd… Effe kuchen, een boer en dan niks. Maar wachten tot den dinsdag. Helmer en Auke hebben de auto bergaf naar de garage geduwd. En ja hoor! Weer wat geleerd. Er was een probleem met de rotor. Nog even en we kennen auto’s van binnen en van buiten.

De rest van de week zijn we voornamelijk druk bezig geweest met het verslag en het opruimen van het huis en het voorbereiden op de reis. Donderdag kwam Michael Hauser om het huis te controleren. We hadden erg ons best gedaan met schoonmaken, dus dat was geen probleem. Behalve de paddestoelen die op het plafond groeien hebben we laten zitten, zodat hij het zou kunnen zien. Hmmm, zoiets had hij nog nooit gezien! ‘s Avonds hadden we afgesproken met Riaan om afscheid te nemen van elkaar. Gewapend met een aardapppel, een ui en een ‘sweet patato’ kwam hij af, klaar voor een feestje. Maar wij hadden al falafels gemaakt en daar was hij het helemaal mee eens: ‘Oh, can I have one more of these ballekies? Bedankjewel!’

Daarna is Auke met hem naar de videotheek gegaan om een film te halen. Hij mocht kiezen. Het werd een Japanse vechtfilm. Het was erg leuk, we hebben ook nog wat schelpjes van hem gehad. Het plan was eigenlijk om zaterdag te vertrekken, maar zoals het er uit zag met de auto en het onderzoek, zat dat er niet in. We zouden dan eerst ook vrijdagavond uitgaan met Sajina, Daniël, Renee, Esther en Lara, maar we besloten dit dan maar zaterdagavond te doen. Vrijdagavond hebben Helmer en ik tot 2 uur ‘s nachts doorgewerkt. Zaterdagavond was het feest. Eerst zijn we naar het nieuwe appartementje van Esther en Lara gereden om een tafel en een matras, die wij tijdens ons verblijf hadden aangeschaft, aan hun te geven. Daarna met hun naar Obz gereden om Sajina, Daniël en Renee op te halen. We zijn eerst lekker bij de Mexicaan gaan eten, heerlijk.

Daarna naar de Edge, waar we vele uurtjes hebben gepouled. Ha! Maar Daniël en ik waren niet te verslaan! Toen werd het tijd om ergens anders te gaan kijken. Eerst dachten we naar The Jam te gaan om te dansen, maar eenmaal onderweg kregen we een belletje van Sajina dat we terug moesten komen, want er was een ander plan onstaan. Tillman, Sajina’s huisgenoot had een tentje ondekt; The Curve, ergens afgelegen in Obz. Wij daar dus naartoe gewandeld. Wat een verassing! Het bleek een soort tropisch sfeertje te hangen. Iedereen was aan het dansen op een muziek die het best beschreven kan worden als African Funk. Sambafrica. We hebben de hele avond lekker gedanst, het was moeilijk stil te blijven staan op deze vrolijke klanken. Toen we moe werden zijn we teruggelopen naar Sajina’s huis en toen uiteindelijk maar naar huis gereden.

Zondag, vandaag dus, flink uitgeslapen en toen zijn we naar beneden gegaan om ons onderzoek voor de eerste keer uit te printen. Wauw wat veel! Daarnaast hebben we er nog het een en ander aan veranderd en weer wat meer ingepakt voor de reis. Morgen is het eindelijk zo ver! ‘s Ochtends de auto verkopen aan een of andere garage en dan een huurauto huren. Nou, dan kunnen we op weg! Onze eerste stap wordt Hermanus, daar is op het moment een Wale Festival aan de gang. Daarnet even gebeld naar een backpackers, want ik dacht het zal misschien lastig worden, maar nee hoor. Yeah, come over, we’ll expect you! Cheers! Ik kan niet wachten.

Zo…, Auke zucht, hij is bijna klaar met het doorlezen van het onderzoek en zegt: ‘Je zal maar een leraar wezen.’ Dan nog even de laatste dingen verbeteren en naar bed. Morgen vroeg op, want er moeten nog veel dingen gedaan worden, voordat we echt weg kunnen. Maar, goed, tot zover. Ik weet niet of wij de mogelijkheid zullen hebben om tijdens de aankomende maand wat te schrijven, maar we komen begin november terug en zullen dan nog gezamelijk onze avonturen neerzetten, voordat we naar huis gaan. 3 November zijn we weer op Nederlands grondgebied en dan begint de drukte weer, maar dan komen er ook weer gezellige tijden, want dan zien we iedereen weer die we de afgelopen half jaar hebben gemist. Nou, tot snel!

Related posts:

1. Verjaardag & Lion’s Head
2. Devil’s Peak & Winetour
3. Cool Runnings & Hubbly Bubbly

Begint deze week eens met het ‘weekend’, noodgedwongen dan wel, maar zeker niet minder genoten!
‘s Ochtends wakker worden in Windstone Backpackers is iets goeds. Van het eten dat we gekregen hadden konden we nog een heerlijk ontbijt maken. Buiten, in de zon, met meneer en mevrouwen Pauw op bezoek. Wij waren vast van plan deze dag zo veel mogelijk te genieten, net als de avond ervoor, tenslotte hadden we geen keus. Wel hadden Cathelijne en ik een interview (die door auto pech, wat anders!, eerder niet doorging) geplant… De Cortina zou ergens in de middag gerepareerd zijn, ‘s middags 1 uur. Tot die tijd liet Andy ons zijn plannen zien en kregen we een rondrit langs de plaatselijke township, ‘Green Village’. Andy heeft heel wat plannen om de omgeving aantrekkelijker te maken voor toeristen en de plaatselijke bevolking daarvan te laten profiteren.

Restaurantjes, toeren en wat niet al meer zouden ze kunnen aanbieden…! Het klonk allemaal fantastisch in onze oren. Zouden we dit niet in ons research kunnen gebruiken? In ieder geval beloofden we hem ons verslag toe te sturen. Sajina heeft er een baantje aan over gehouden, ze kan als ‘toeroperator’ in CT mensen van deze fantastische plek vertellen. Terwijl Cathelijne uit haar dakje ging omdat er een hele manege aan de Backpackers vastzat, en er dus een hoop paarden waren, ging ik uit mijn dakje omdat er zo ontzettend veel mooie foto’s te maken waren. Hele bomen vol met ‘wevernestjes’, kanariegele vogeltjes die hangende nestjes bouwen, paarden, cactussen en nog veel meer, maar dat kunnen jullie zelf bekijken. Tegen de middag werden we door Andy naar het stadje, Vredenburg, gebracht, maar helaas de auto was toch niet zo snel gerepareerd. Eerst wachtten we nog geduldig, maar lichtelijk geërgerd. We hadden dus ook nog wat langer in de Backpackers kunnen blijven… Het was twee uur, werd drie uur en toen vier uur. En nog was de auto niet klaar… ach, plannen hadden we al niet meer gemaakt. Zoiets leer je snel genoeg af. Maar goed na sluitingstijd van de garage (en het werd ook al koeler) was de auto dan toch klaar. En onze beurs een flink stuk lichter, record dit keer! Nu in haastige spoed terug naar CT, met nog een record: top snelheid 180 km/u.

Related posts:

1. Devil’s Peak & Winetour
2. Kaapstad 11/09, Bosasa & Towtruck III
3. Cool Runnings & Hubbly Bubbly

Elke week hebben we er wat moeite mee terug te halen wat we eigenlijk in het begin van de week ook alweer hebben gedaan? Nou ik ga het niet proberen, want dinsdag was toch wel alles overheersend! De radio heb ik eigenlijk altijd aan staan tijdens mijn werk. 5FM heet de zender, goed naar te luisteren, veel actuele dingen, maken veel gein en het verveelt eigenlijk gewoon niet. De DJ’s vertelden vlak voor drie uur wel een erg vreemd verhaal. Dat er twee vliegtuigen in het WTC waren gevlogen; jeetje wat hadden ze nu weer verzonnen. Zelfs het journaal deed mee. Samenzwering dacht ik, aangezien de nieuwslezeres in dezelfde studio zit. Ze wisten het wel erg goed te brengen. Net of ze het programma van tig jaren geleden probeerden te overstijgen (War of the World).

Aangezien we hier geen tv hebben, was de realiteit nog niet echt doorgedrongen tot mij! Die dag was ik ook nog niet boodschappen gaan doen wat ik meestal rond dit tijdstip deed. Maar het journaal van 4 uur deed me toch wel wakker worden. Het was gewoon echt gebeurd! Cathelijne en Helmer waren die dag voor hun Research Project op pad met de auto om een aantal interviews af te nemen. Het ongeluk dreef langzaam de wereld over vanuit Amerika. Alles leek wel vertraging te hebben of niet goed te gaan! Ze kwamen binnengestrompeld en waren nog niet eens bewust van de aanslagen in Amerika. Ze dachten dat ik een grapje aan het maken was, om hun ongeluk nog eens te beproeven. Maar gelukkig kwamen ze rond het nieuws binnen en konden ze het zelf horen. Wat voor een impact dat had, hoef ik niet te beschrijven, dat lijkt me wel duidelijk. Helaas was het nog niet voorbij voor C en H. Na het nieuws eigenlijk meteen verder met typen aan hun onderzoek. Bleek ook niet echt te lukken. Noodgedwongen hebben ze maar pauze genomen. Helmer wilde toen eigenlijk nog niet toegeven, maar was snel weer overtuigd.

Na het eten ging alles wel weer wat beter. De concentratie was weer terug en het is Helmer zonder pech geluk om een taart te bakken; een kumquat-taart (kumquats zijn zoals sinaasappels en manderijnen, maar zijn zo groot als duiveneiers en dadels). Dat smaakte wel erg lekker ‘s avonds. Maar na de gesprekken/ speculaties moeten we toch de volgende morgen een krant kopen om de foto’s te bekijken van het WTC. Van het weekend waren Cathelijne en ik van plan om naar Hermanus te gaan om er lekker tussenuit te zijn en Helmer zou dan het weekend gebruiken om aan de research te werken. Hij zou vanaf woensdag met Oufy en een paar van zijn vrienden naar Knysna gaan. Helaas ging dat niet door omdat Oufy naar Namibie moest om mensen te trainen. En voor ons ging het ook niet door vanwege de centen die weer eens in de auto gestoken moesten worden dinsdag, maar ook omdat er natuurlijk nog maar twee weken over zijn om dingen af te ronden voor school. C en H hebben dus gewoon verder gewerkt aan hun research.

Related posts:

1. Devil’s Peak & Winetour
2. Picnicken bij de openhaard
3. De eerste twee weken…

Ja, hoor. Een nieuwe week brak aan en Helmer en ik moesten ons weer buigen over de taak van ‘het onderzoek’. Eigenlijk maandag en dinsdag flink bezig geweest met het verwerken van gegevens en we waren dan ook erg blij dat we woensdag de mogelijkheid kregen (via Valerie) om een bezoek te brengen aan Stellenbosch University. We waren wat later vertrokken dan verwacht, door het aantal telefoontjes dat we nog wilden plegen i.v.m. interviews, en de afstand viel ook een beetje tegen, In de auto nog gelachen om het feit dat we dat in Nederland niet zo snel zouden doen..een uur in de auto om even wat informatie te verzamelen. Eenmaal bij Stellenbosch gingen we op zoek naar de University Library.

Wauw, wat een campus en wat een ‘bieb’! Ontzettend groot en je kunt er zo’n beetje alles vinden! Helmer en ik begonnen al spontaan te fantaseren hoe het zou zijn hier te studeren en dan altijd toegang te hebben tot deze informatie verzameling. Ook waren we blij te zien dat hij open was tot 23.00. Geen haast dus. We zijn eerst maar achter de computer gekropen en gaan zoeken. Op naam, op auteur, op thema, etc. Daarna de bieb ingedoken en onszelf gedwongen doelgericht te zoeken. Interessant was ook de afdeling met de Staatsuitgaven. Alle wetsvoorstellen, white papers, statistieken, staatskoerieren terugdaterend tot 1830 en de gescheiden wetsboeken nog gelabeld met de labels met; whites, coloureds and blacks. Op een gegeven moment keken we op ons horloge en dachten we ‘shit, maar even wat copietjes maken’. Over ‘massa-educatie’ gesproken. Ik dacht hee, een copieerruimte en stapte binnen om een ruimte te vinden waar zo’n dertig apparaten aan het zoemen waren. Okee! Een kaart door een soort pinapparaat halen en je persoonlijke pin invoeren. Okee! Aan de slag. Toen Helmer en ik even gauw een belletje hadden gepleegd om Auke te vertellen dat hij maar al moest gaan eten en we zelf even een hamburgertje weg hadden gewerkt, stapten we tevreden in de auto. Zo, lekker naar huis.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af
2. Cape Point & Babboons
3. Devil’s Peak & Winetour

Een heel verhaal over die Cedarbergen. Gelukkig kan ik me er wat bij voorstellen, tenslotte ben ik een paar weken eerder die kloof omhoog gerend. Dat ze dan ook redelijk op tijd in Athlone bij de Highschool aankwamen om me op te halen viel me 100% mee! Tijdens mijn weekend zijn heel wat herinneringen aan school weer terug gekomen…

Vooral dat geklooi met gescheiden slaapzalen. Samen met Jimmy, facilitator voor dit kamp maar in het dagelijks leven schoolhoofd van een andere Highschool, hebben we het spelletje meegespeeld. Twaalf uur lichten uit in de dorms. Wij in de eetzaal (tussen de twee slaapzalen in) een kaartspelletje spelen. De hele groep leek wel spontaan blaasproblemen te hebben, een voor een kwamen ze te voorschijn ‘Just need to go to the toilet…!’ Tegen een uur of twee vinden we het goed, licht in de eetzaal gaat uit en wij naar bed (dat dachten ze tenminste). ‘They’re gone!’ fluisterd er een. Kiekeboe met de zaklantaarn! Blijft leuk die reacties op die gezichten. Maar het mooiste zijn de suffe gezichten in de ochtend! Gelukkig was er verder geen boeman nodig, dus heb ik bijzonderder veel lol met ze kunnen hebben.

Terug in Athlone, Garlendale High, willen ze dan ook geen afscheid nemen, ik kom toch nog wel weer eens langs? Nou, ik hoop van harte!

Door de weeks wil het vroeg opstaan nog niet zo. Maar als we dan een keer op gang zijn… Woensdag krijgen we een telefoontje van Valerie: twee studenten uit Nederland komen hier voor een jaar stage lopen. Alsof de wereld nog niet klein genoeg is, Cathelijne kent een van de studentes! Die zien we dus nog dezelfde avond in Ganesh, lekker restaurantje in Observatory. Alles ziet er zo gewoon uit dat de serveerster bij je aan tafel gaat zitten om even bij te kletsen over de menukaart. De komende avonden zullen we hen laten zien wat we in de afgelopen maanden ontdekt hebben in Cape Town.

Donderdag hebben Cathelijne en ik supervisie van Valerie, dit keer voor het eerst in UWC (University of the Western Cape). Die universiteit is zo groot als een kleine stad, je zou er in kunnen verdwalen. En toch krijgen we het voorelkaar eraan voorbij te rijden… verscholen achter een enorm stuk land met fynbos en palmen! Oufy, mijn supervisor bij NICRO, is er ook. We hebben alvast een soort beoordelingsgesprek. Het echte volgd nog… maar het ging wel allemaal goed, net als bij Cathelijne werd van mij meer verwacht te luisteren dan te praten. Omdat ik voor mijn laatste bijeenkomst volgende week bij NICRO nog uitnodigingsbrieven moest versturen, ben ik nog naar Mitchell’s Plain gereden. Cathelijne is samen met Esther en Lara de stad in gegaan, daar zou ik ze dan weer treffen.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af
2. Devil’s Peak & Winetour
3. Verjaardag & Lion’s Head

Zippend van de Amarula (met wat té grote teugen) probeer ik de afgelopen week te herinneren. Het gaat wat trager, maar dat is ook niet zo gek. Een olifant die van de vruchten van de amarulaboom eet, loopt daarna ook niet echt recht meer. Gelukkig voor een olifant staan er genoeg van die bomen vanwaar ie kan plukken! Helaas moeten wij het telkens doen met één fles. Die fles kost hier zo’n R40,-. Niet gering hè! Het is een cream van 17%, maar eigenlijk té lekker. Als we er één hebben geopend, wordt ie ook meteen soldaat gemaakt. En dan weer wachten tot een van ons er één mee neemt. We hadden vanavond de koers eens bekenen en de flessen Amarula worden alleen maar goedkoper! Eerst deelden we de Rand door 3, maar nu moeten we het zelfs door 4 delen! Het gaat op het moment niet zo goed met de Zuid-Afrikaanse Rand.

Het gaat ook wat minder goed met Kaapstad. Ze moet nu ook twee hardwerkende stagiaires missen. Cathelijne en Helmer zijn afgelopen week dus niet meer bezig met hun stage maar met hun research. Dat betekent dus nu dat we eigenlijk elke dag met z’n drieën hier thuis zitten. Het rustige thuiswerken is nu ook voorbij ~ Heftig discusieërend over hoe ze hun proposal zullen formuleren achter een (gelukkig voor mij) geleende laptop van Daniëlle, is het weer even wennen dat mijn rustige periode ook voorbij is. Maar dat, de rust, komt wel weer in orde. Nog even en we gaan rondtrekken; dan kunnen we er aller drie van genieten. Cathelijne heeft haar stage nu officieel afgerond, waar Helmer nog één bijeenkomst heeft om z’n project af te ronden waar ie mee bezig is geweest. Hij heeft z’n eindbeoordeling pas 10 september, dus dat wordt nog even afwachten. Maar Cathelijne heeft dus afgelopen vrijdag haar eindbeoordeling gehad en wat voor één! Ze heeft zelf weinig hoeven te praten, Valerie en Candice hebben elkaar geïnformeerd over de eigenschappen van Cathelijne; één en al lof. Wat ik erg leuk vond om te horen van Valerie via Cathelijne was dat ze absoluut niet die manier waarop ze verslagen etc. schrijft moet veranderen. Ze schrijft namelijk niet strak-formeel, maar op een heel open en vrolijke manier haar ervaringen. Voor de mensen die haar verslagen etc. moeten lezen, heerlijk leesvoer, maar wel met alles erin verwerkt! Dat is natuurlijk maar een klein deel van d’r stage maar over de hele periode laat ik Cathelijne wel weer aan het woord als ze weer moet schrijven, het was één en al lovend. Het cijfer wat ze voor haar stage heeft gekregen is dan ook een mooie 8,5! We hebben dat dan ook even gevierd. Aangezien Helmer een afsluitend kamp had voor de ‘I’m cool like that!-programme’ en het hele weekend weg zou zijn, hadden wij besloten er dus met z’n tweeën vandoor te gaan. Een weekendje Cederberg.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af
2. Devil’s Peak & Winetour
3. Verjaardag & Lion’s Head

Deze week was de laatste week van onze stages. Daardoor was het erg hectisch voor ons beiden. Ik had het erg druk. Ik moest een heleboel dingen afronden en had nog helemaal geen zin om af te ronden. Op de een of andere manier leek het deze week nog gezelliger dan normaal (dat zal je altijd zien). Gedurende de dag bracht ik mijn dagen voornamelijk door achter de computer en af en toe even pauze met een potje poel. Dat is een nieuwe aanwinst van Come and Play, maar het werkritme gaat er wel drastisch op achteruit! Het was eigenlijk de hele week slecht weer, dus de avonden hebben we ook maar gevuld met het typen van de laatste verslagen.

Woensdag weer het hoogtepunt van de werkweek: mijn Xhosa-lessen! Helaas was het mijn laatste. Net nu ik het klikken en klakken onder de knie heb en al 12 woordige zinnen kan maken! Maar ik heb een lesboek, dus kan ik zelfstudie doen. Donderdag kon de auto opgehaald worden. Joepie! ‘s Avonds heb ik oliebollen gebakken. Ik had ze er op Come and Play al over verteld en na de ‘erkiesop’ (erwtensoep) was het nu alsmaar ‘wanneer bring jij die oliebollie?’ Het was een groot succes. Om 9 uur ‘s ochtends was de eerste schaal al leeg! Heel Come and Play was wit van de poedersuiker. Eigenlijk zou ik vrijdag mijn eindgesprek hebben, maar helaas moest Valerie (supervisor) met haar zoontje naar het ziekenhuis. Nu maar volgende week. Geeft niets, want er zijn nog meer dingen die ik nog op Come and Play wil doen. Het lijkt wel of ik het uitstel..Hmm. Als het weekend aanbreekt zijn Helmer en ik uitgeput. We hadden plannen gemaakt om het einde van onze stage uitbundig te vieren, maar door de drukte en het feit dat we eigenlijk nog niet helemaal klaar zijn eindigden we op de bank met een video met 4 afleveringen ‘Friends’ die Auke had gevonden! We hadden Savanna en Hunters Dry gekocht; 2 ciders die we erg lekker vinden. Hier drinken we geen bier, alleen cider! Uiteindelijk geeindigd met een spelletje ‘Wie Ben Ik?’ Met vloeitjes met een naam erop op ons voorhoofd geplakt waren we bloedserieus (ahum). Helmer had maar moeite om te raden dat hij Miss Piggy was. Deze avond ook besloten dat we de volgende dag naar Cape of Good Hope zouden rijden. Het meest Zuidelijke puntje (zeggen ze) en een plek waar de twee oceanen bij elkaar komen.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af
2. Devil’s Peak & Winetour
3. Cool Runnings & Hubbly Bubbly

Goed, ik weet ‘t: de 4e is geen maandag, dus ook niet het begin van deze week, maar Auke heeft jullie uitleg belooft over de vorige zaterdag… Dat ik zaterdag nog ‘moest’ werken heeft met één van de projecten te maken. ‘I’m cool like that!’ Ja, de boodschap is, ik ben stoer zoals ik ben omdat ik geen crimineel ben, klinkt logisch? Nou, hier niet altijd, Gangsters zijn toch redelijk vaak de grootste role models. ‘I’m cool…’ is een campagne voor jongeren in de highschools, als onderdeel daarvan bouwen scholieren van een aantal scholen elk een paradewagen die de afgelopen maandag een optocht vormden (meer daarover later). Alles goed en wel, maar de jongeren hadden ervoor gekozen om het leeuwendeel van het werk op zaterdag te doen! Omdat ik die school begeleid moest ik er natuurlijk bij zijn. Nee, geen spijt, het zijn geweldige kinderen en ik heb het naar mijn zin gehad met hen! Maandag begon eigenlijk best hectisch. De week van mijn eigen YES (Youth Empowerment School) programma! Lee, een vrijwilliger van NICRO, en ik gaan deze week met acht jongeren werken, elke dag van negen tot drie uur ‘s middags. Behoorlijk intensief. Ik heb allemaal jongeren uitgezocht die niet meer naar school gaan, zodat ze elke dag kunnen komen, maar ook omdat zij het meeste risico lopen gangsters te worden. Had ik ze van te voren nog zo ingepeperd hoe belangrijk het is om op tijd te komen (commitment, 110% inzet etc.), was ik het natuurlijk die er ‘s morgens niet bij kon zijn! Immers ‘mijn’ highschool had de optocht maandag ochtend en daar kon ik ook niet missen… Gelukkig kon Lee het prima alleen af, ook voor de rest van de week is zij een onmisbare en geweldige hulp geweest. De parade met de scholieren was erg goed. Ze waren halemaal behoorlijk enthousiast, hadden tekst op een bestaand lied gemaakt, deelden snoepjes uit met daaraan papiertjes met teksten als ‘give children hugs, no druks’ etc. Elke dag kwam ik bekaf thuis, niet tot heel veel meer in staat dan als oude dweil op de bank te liggen, een beetje lezen, avond eten naar binnen werken, that’s it. Ook al geniet ik ontzettend van de jongeren en het programma dat we met ze doorgaan, het vreet energie.

Tot overmaat van ramp liet onze beste Cortina ons dinsdag hopeloos in de steek. Op weg van Mitchell’s Plain naar Cathelijne hield ie ermee op. Ik stond langs de weg en kreeg hem geen millimeter voor of achteruit. Er was iets grondig mis met de aandrijven (nee, niet weer de propshaft!). Uiteindelijk bleef ons niets anders over dan towtruck! Deze hele week heeft de Cortina bij Oufy (mijn supervisor) voor de deur gestaan. Tussen de scénes in proberen Cathelijne, Auke en ik een tweede hands differentiaal te vinden (zeldzaam onderdeel van de auto…). Ondertussen heb ik heel wat capriolen uitgehaald om ervoor te zorgen dat ik op tijd in Mitchell’s Plain zou zijn. Vooral taxi’s en stress, die rotdingen rijden alleen als ze volgepropt zitten. Vooral wanneer je op tijd ergens moet zijn, duurt dat altijd veel te lang! Ondanks dat van de acht jongens waar ik mijn programma mee begonnen was, nog vijf over zijn, gaat het verbazingwekkend goed. Elke keer weer zijn Lee en ik verbaast, opgelucht en blij wanneer de jongens weer enthousiast elke oefening en elk spelletje doen wat we hun geven. Voor vrijdag hebben we een stevige hike gepland. We starten in Kirstenbosch Botanical Garden (zij waren zo vriendelijk om de entree te sponsoren) en willen Skeleton Gorge omhoog naar de top van Tafelberg. Oufy gaat mee en om te zorgen dat we op tijd kunnen vertrekken overnacht ik bij Oufy. In Nederland ben je op zijn laatste met je 21ste het huis uit, op kamers. Hier is dat wat anders, de meeste mensen blijven bij hun ouders tot ze getrouwd zijn en dat hoeft niet voor je 30ste te zijn… Oufy woont samen met zijn ouders en grootmoeder in Lansdowne, een erg gezellige buurt en ook een erg gezellige familie!

Related posts:

1. Devil’s Peak & Winetour
2. Onderzoeksverslag is af
3. Verjaardag & Lion’s Head

Gedurende de week ben ik voornamelijk bezig geweest met de website voor de kabelkrant van Amsterdam; NieuwsNet 9. De site moet opgefrist worden, en ben er dus nu al een aantal weken mee bezig. Het bedenken van hoe je deze site gaat aanpassen, zo dat het er aantrekkelijk uit gaat zien voor de kijker en de (eventuele) klanten. Lastig… eerst moet je een idee hebben hoe je het er wil laten uitzien en dan beginnen met het uitvoeren ervan. Ik heb er nu een idee voor hoe het ongeveer moet worden, maar gaandeweg krijg ik meer ideeën hiervoor. Als Flash me weer iets na tevredenheid heeft laten zien, ga ik dat weer verder uit werken. Al deze dingen, foefjes en bewerkingen komen allemaal wel weer ergens tevoorschijn, zij het in mijn eigen site, die van een ander of voor mijn werk.

Gelukkig kan je ook niet echt de hele dag bezig zijn met het bedenken hoe er iets moet komen uit te zien en daarvoor is de perfecte ontsnapping van het gepeins boodschappen doen! Je gaat met je gedachten weer de samenleving in, weg van het kleine venster. De weg naar Gardens Centre, waar de dichtstbijzijnde grote supermarkt zit, is alweer een klein avontuur op zich. Als ik te voet ga kom ik wel telkens langs dezelfde gebouwen en huizen en grasveldjes. Het begint eigenlijk al met het grasveld waar een aantal speeltuigen staan. Eén daarvan is een dubbele schommel. Met dat ik heb besloten te gaan lopen, bedenk ik me alweer dat ik Rian kan tegenkomen in die speeltuin. Onze zwerver is daar regelmatig te vinden voor zijn exercises. Hij gaat een Rock ‘n Roll circus opzetten en is daarom bezig met ringzwaaien. Het eerste wat ik van hem zie is meestal wanneer hij weer rond die dubbele schommel aan het ‘uitlopen’ is. Wanneer ik in zijn gezichtsveld verschijn is het weer een en al nervositeit in zijn lichaam. Hij weet dat we hem mogen, ook al weet ie dat we hem iets te vaak té beleefd vinden door zich voortdurend te verontschuldigen. Met dat ik me weer heb los geworsteld van zijn vele verhalen en motivaties, bedenk ik me weer dat ik spoedig geen ‘excuses’ meer over zal hebben om niet ook een keer te hoeven ‘swingen’ aan zijn zelfgemaakte ringen. Al verder lopende neem ik me voor om gewoon op hem te gaan zitten wachten in de speeltuin met een boek totdat hij weer komt voor zijn ‘practise’. Veel mensen op mijn weg zijn de standaard mensen die ik tegen kom, voornamelijk de homeless, die met de zon mee verhuizen van de ene kant van de straat naar de andere kant. Een vrolijke blik of groet doet ons beiden alweer goed. Op de hoek van het Poolcafé en de Backpackers kom je weer op de doorgaande weg terecht: Buitenkant.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af
2. Devil’s Peak & Winetour
3. Verjaardag & Lion’s Head

Zo kwam het er inderdaad van dat de laatste dagen voor Bart en Mascha aanbraken. Maandag toen Helmer en ik terugkwamen van onze stage, waren ze er ook. Ze hadden de dag doorgebracht in de stad om wat souvenirs te kopen voor thuis. Ik vond het allemaal nogal onwerkelijk om te horen. Alle kriebels die ze hadden om terug te gaan… Die avond besloten we het rustig aan te doen, aangezien hun ook de volgende dag zouden vertrekken en de reis nu toch ook een beetje te voelen was. We hebben dus maar twee films gekeken en gerelaxed.

De volgende ochtend (dinsdag) hebben Helmer en ik toch maar alvast even afscheid genomen voor het geval we te laat zouden terugkomen van onze stages. Ze zouden namelijk om half 5 vertrekken. Gelukkig kon Helmer ook eerder weg en heeft mij opgehaald en we zijn haastje repje naar het vliegveld gereden. Daar zaten ze nog in een restaurantje. We hebben nog snel wat gegeten, want veel tijd was er niet. Valerie, hun (en onze) supervisor kwam ook nog langs met een groep studenten die in september naar Nederland komen. Die zullen wij ook nog wel zien en rondleiden in november. Uiteindelijk was het tijd om te vertrekken. Allemaal nog even geknuffeld. Gelukkig is het niet voor altijd, maar staat ons bij terugkomst een leuk feestje te wachten. Bart werd nog even bij de douane gestopt en moest zijn mes even aan Auke geven. Jammer genoeg voor Bart was zijn stagebegeleider niet gekomen, dus hebben wij nu een zak vol kleren, bedoeld voor de straatkinderen. Nou, die vullen wij wel aan en geven het dan wel weer.

Woensdag was een vreemde dag voor mij. Ik was de afgelopen dagen bezig geweest met het opzetten van een resourse-library, daarnaast ook heel de Kaap met Milly rondgereden voor het wegbrengen en ophalen van studenten en reparatie van verschillende busjes. Zo ook vandaag, maar het zal niet waar zijn, halverwege de dag sloeg de griep weer toe. En met deze griep is dat flink. Ik kreeg koorts en binnen een uur kon ik niets meer. Ik was van 9 uur ‘s ochtends tot 2 uur ‘s middags alleen geweest op het kantoor en ik wist van gekkigheid niet meer wat ik moest doen. Buiten was het plotseling weer bloedheet. De 7 dagen regen zijn voorbij en daarmee zou toch ook de griep over moeten zijn? Ik heb de hele ochtend rondgelopen en thee gedronken tot ze terugkwamen van de Xhosa-cursus (die ik ook volg, maar nu niet meekon omdat er iemand op het kantoor moest passen). Hazel en Milly moesten nog naar de garage en zij hebben me toen afgezet. Donderdag ben ik thuis gebleven, maar volgens Auke moest ik even naar buiten. We zijn toen maar naar het park gegaan (Companies Garden) en daar een uur op een bankje gehangen. Het is daar net het Vondelpark. Break-beatdansers doen trucjes op de vloer, mensen op rolschaatsen, veel mensen zijn aan het zonnen of lezen en kinderen zijn aan het spelen. Maar dan Afrikaanse natuur; palmbomen, acacia’s, bamboe, enz. Na een tijdje besloten we terug te lopen, waar we het natuurwetenschappelijk museum passeerden. Hmm.. Even in onze broekzakken kijken 20 rand. Even vragen.. 8 rand! Okee, wij gaan wel even kijken. Was erg indrukwekkend. Van de geschiedenis en levenswijzen (alles uitgebeeld in levensechte poppen) van de Khoisan tot complete walvisskeletten, fosielen, stenen en ander natuurschoon. Erg indrukwekkend, alleen moest ik elke zoveel tijd even gaan zitten van de duizeligheid. We konden ook nog naar het planetarium, maar dat kostte extra en we waren ook wat te laat. Volgende keer.

Related posts:

1. Onderzoeksverslag is af