Related posts:

1. Schaatsen op het Henschotermeer
2. Diavoorstelling week 03
3. SuReAc 2008

No related posts.

De volgende morgen besef je pas hoeveel je eigenlijk hebt betaald voor dit goudgele vocht uit Zuid-Afrika… Dat was ff slikken. Al helemaal toen we erachter kwamen dat een mevrouw aka Liewe Heksie in Ede (nabij Wageningen) allerlei spullen uit RSA importeerde; een uit de hand gelopen vriendendienst. Daar betaalden we een stuk minder en het bleek ook de leverancier voor The Ostrich te zijn…

Helaas heeft Liewe Heksie haar hobby gestaakt en waren wij weer verstoken van deze lekkernij. Totdat… Gall & Gall verkondigde een nieuw drankje in het assortiment te hebben opgenomen. “Savanna Dry is dé premium cider uit het land van de brandende zon: Zuid-Afrika. Het heeft daar inmiddels een enorme populariteit bereikt door haar heerlijk verfrissende smaak. Op dit moment is Savanna hard op weg om ook in Europa een cult-status te verkrijgen. Het frisse van rosé, de lichte sprankeling van champagne maar wel lekker doordrinkbaar als een witbiertje. Drink het zoals de Zuid-Afrikanen: ijskoud met een schijfje citroen. Nu verkrijgbaar bij Gall & Gall voor €1.99 per fles.”

Alleen deze is niet via Albert.nl te bestellen bij G&G. Toch maar eens de winkel zelf opzoeke, of ze het nog echt wel hebben!

No related posts.

Bekijk de foto’s van Corsica »

Related posts:

1. Botswana > Caprivi strook > Namibië
2. Cool Runnings & Hubbly Bubbly

In het licht van de zaklamp zien we dat een leeuw net achter het hek een giraffe heeft gepakt. De giraffe ligt languit op de grond en de leeuw doet zich te goed. Een paar meter verderop zit een hele groep leeuwinnen te wachten tot hun man zijn ergste honger is gestild. Langzaam komen meer mensen kijken wat er aan de hand is. Later horen we dat het uitzonderlijk is dat een leeuw een giraffe dood. Het beest moet ziek zijn geweest.

Het is nog maar 6 uur in de ochtend, maar we zijn wakker en genieten van het wakker worden van Etosha.

Related posts:

1. Etosha Park
2. Mozambique, Maputo
3. Botswana > Caprivi strook > Namibië

Al gauw rijden we Etosha binnen. Een prachtig uitgestrekt gebied met veel beplanting, maar ook savanne en woestijn. Veel anders dan het volgeplante Krugerpark, met de asvaltwegen en waar je door de bomen de dieren niet meer ziet. En daar verschijnt al het eerste nieuwsgierige dier. Een lange nek.

[singlepic=1729,210,140,,right]We vallen van de ene verbazing in de andere als we rondrijden. Alle dieren die je maar kan voorstellen lopen hier om je heen. Stoppen even om te kijken naar ons kleine blauwe autootje en gaan dan weer gauw verder op zoek naar schaduw. Want dat is wat ze rond deze tijd van de dag doen. staan in de schaduw. Het is weer bloedheet, maar dat zorgt er ook voor dat we veel dieren van heel dichtbij kunnen bekijken. Grappig is dat er maar weinig boompjes staan die een beetje schaduw geven. Maar vind je er één dan staat er meestal wel wat onder. Je kunt dan heel dichtbij komen, want ze willen dat plekje voor geen goud opgeven. We zien behalve giraffes, zebra’s, springbokkies, wildebees, etc. ook verschrikkelijk veel soorten antilopen (dus niet alleen springbok), die we niet kennen. We besluiten de Big Five te gaan zoeken.

[singlepic=1740,210,140,,left]Na ongeveer een uurtje rijden stuiten we op de Etosha Pan. Dit is een zoutpan van gigantische afmetingen. Hier blijft in het regenseizoen water staan, wat duizenden flamingo’s aantrekt. De rest van het jaar is het een witte zoutvlakte, zeer droog en licht van kleur. Veel dieren sterven door de zoutpan over te steken op zoek naar voedsel of verdrinken er, wanneer ineens de regen weer komt. We zien veel dieren aan de rand van de zoutpan.

[singlepic=1746,210,140,,right]Eindelijk spotten we onze eerste olifant. En meteen een met een kalf. We wachten voorzichtig, tot hij met het kalf over is gestoken. Even lijkt hij een beetje te dreigen, maar er blijkt niks aan de hand te zijn.
Het begint al laat te worden dus we gaan op zoek naar een overnachtingplaats. Al gauw arriveren we bij de Etosha Okaukuejo Lodge en kunnen we onze tent opzetten op een soort van kampeerterrein en deze keer zitten de metershoge hekken er niet voor niets omheen. Buiten de hekken kun je de wilde dieren zien lopen. We zetten ons tentje op en eten wat. Overal rond onze tent zitten zeldzame toekanachtige vogels die erg brutaal zijn. Er komt zelfs een wilde dingo schooien. Dat doen we maar niet, maar de soort van grondeekhoorns geven ons veel lol. Ze houden ook erg van pindakaas komen we achter en ze eten zelfs uit onze hand. We gaan moe maar voldaan slapen.

Related posts:

1. Botswana > Caprivi strook > Namibië
2. Brullende leeuw
3. Krugerpark

[singlepic=1712,210,140,,right]Na een lange dag rijden komen we mooi op tijd in Rundu. We zijn er om 17.30 en hebben tot nu toe 16510 km achter onze kiezen sinds Kaapstad. Na wat zoeken komen we bij een soort Lodge-achtig iets. We vragen of we de tent op mogen zetten en worden naar een klein veldje achterop het terrein gestuurd, waar een metershoog elektrisch hek omheen staat. We zetten gauw de tent op en gaan het terrein bekijken. Het blijkt een mooi terein met een prachtige tuin en een soort terras dat uitkijkt op de Caprivi. Je zit een paar honderd meter boven de Kavango (de rivier) en ziet links Namibië en rechts Angola liggen.

[singlepic=1704,210,140,,left] We blijven hier dan ook heel de avond zitten genieten van het uitzicht en kunnen er zelfs wat eten van onze Namibische ‘gastfrau’. Als het al laat is en iedereen behalve de krekels al slapen, besluiten wij ook maar terug te gaan naar ons ‘prikkelveldje.’ We gaan morgen lekker vroeg op weg naar Etosha National Park. Wat volgens horen zeggen een mooier park zou zijn dan het Kruger Park. We hebben er dan ook veel zin in, eindelijk wat meer dieren te zien.

bekijk meer foto’s bij dit verhaal

Related posts:

1. Botswana
2. Etosha Park
3. Kalahari

[singlepic=1696,210,140,,right]Onderweg zien we een optocht van jongeren die demonstreren voor beter onderwijs. In Maun daarentegen is het erg rustig, bijna uitgestorven. Het is een klein stadje met wat winkels en fabrieken. We lopen wat rond en verbazen ons over de rust. Uiteindelijk vinden we een soort V.V.V. die zich zichtbaar verbaast klanten te hebben. We zijn volgens haar ongelofelijk buiten seizoen. Normaal is Maun stampvol toeristen, maar nu is het verlaten. We vragen of we de Delta in kunnen. Nee, dat kan niet. Iets anders te doen verder? Nee, eigenlijk niet. Een beetje lachend gaan we weer naar buiten. (wel jammer want binnen was lekker airco) Nou ja, dan moeten we ons zelf vermaken. We lopen een beetje rond en bekijken wat arts & craft winkels en na wat rondvragen worden we de weg gewezen naar een atelier/bar waar mensen bezig zijn om spullen te maken. Het is weer erg rustig en begint ook steeds heter te worden. Na wat drinken besluiten we terug naar de camping te gaan en het zwembad op te zoeken.

[singlepic=1701,210,140,,left]Wanneer we naar de supermarkt gaan om wat eten en drinken te halen voor de rest van de middag en avond, zien we twee Hererovrouwen met een kind in de schaduw zitten. Deze ‘stam’ komt oorspronkelijk uit Namibië en is bekend om een aparte klederdracht. De Herero’s behoren net als de Himba’s (ook Namibië) tot dezelfde bevolkingsgroep en ‘kleedden’ zich vroeger op dezelfde manier, dat wil zeggen voor de dames topless en in dierenhuiden. Toen de Duitse missionarissen dit gebied wilden kerstenen, vonden ze deze topless-dracht onbeschaafd en bevolen zowel de Himba’s als de Herero’s hun eigen Victoriaanse kleding op. De Herero’s waren gevoelig voor de argumenten en lieten zich drastisch veranderen, de Himba’s hebben dat nooit gedaan. Zelfs nu zie de Herero vrouwen lopen in enorme Victoriaanse drachten, die elke, maar dan ook elke lichaamsvorm verhuld. Op hun hoofd dragen ze een haaks geplaatste, enorme muts. Helmer vraag of hij een foto mag maken en dit vinden ze prima.

Wanneer we terug lopen naar de auto zien we nog een marktje in een van de zijstraatjes. Op de markt zijn alleen ‘locals’ en op allemaal doeken en tafeltjes zijn naast groente en fruit alledaagse spullen. Schoonmaakmiddel, batterijen enz. Alles staat echt hutjemutje op elkaar, maar gezellig is het wel.

[Auto opgehaald van de wasstraat, was erg vuil vanwege de kalahari, alles ziet er heeeel erg schoon uit, glimmend zelfs! met dat we de auto starten en de ventilatoren opendoen stuift al het zand uit de Kalahari weer de auto in. De auto ziet er weer als normaal uit ]

[singlepic=1706,210,140,,right]Eenmaal terug bij de camping besluiten we het er lekker van te nemen. We gaan onder een van de grote rieten parasols zitten met een slok wodka-cola en af en toe een frisse duik in het zwembad, die we gewoon helemaal voor onszelf hebben. Wanneer Auke en ik even later een spelletje backgammon doen, worden we ineens verstoord door een heleboel lawaai. Ineens komt er een grote overlandtruck het veld opgereden. We dachten dat we buiten het toeristenseizoen zaten? Wanneer iedereen gesetteld is zit ineens het hele zwembad vol met ….. Nederlanders. En wel echte… We doen of we Engels zijn en horen hoe de een zeurt over het eten en de ander over de hitte. Ons backgammon-spelletje word nat gespetterd en mopperend gaan we in een hoekje van het zwembad zitten waar we niet nat worden van de bommetjes.

Even later worden we vergezeld door twee stellen van middelbare leeftijd. Ze hebben ineens in de gaten dat er wat in de cola zit bij ons. Even later zitten ze slam-chess te spelen. Iets met schaken en tequilla. We worden uitgenodigd om mee te slammen. Samen houden we de Nederlanders op een afstand. Het blijken echte Rhodesiers, om het maar ouderwets te zeggen, want het gedachtengoed van die tijd zit er bij deze lui nog flink in, komen we achter naarmate er meer drank vloeit. Zo leert een van de kerels ons de ware betekenis van de naam Zimbabwe; Zero Intelligence Mainly Because All Bloody Whites Emigrated. We kijken elkaar eens aan, maar besluiten niet weg te gaan. Dit is ook weer een kant van Zuidelijk Afika die nog steeds bestaat en het is ook interessant te zien/horen hoe deze boeren leven.

Wanneer het pikkedonker is en we toch wel honger hebben gekregen gaan we kijken of we nog ergens wat eten kunnen krijgen. Bij een tentje kun je nog patat krijgen. We spelen nog wat biljart, maar zijn de Zimbabwanen uiteindelijk toch echt zat. We gaan lekker op tijd naar onze tent. Morgen vertrekken we naar Namibië.

Related posts:

1. Etosha Park
2. Botswana > Caprivi strook > Namibië
3. Brullende leeuw

We stoppen nog een paar keer voor we bij Maun aankomen. Een keer in Mapipi, (waar we verkeerd rijden en bijna in een mijn eindigen) en een keer in Rakops. We zijn er nu bijna, maar we zijn zo stoffig, warm en hongerig dat we stoppen. Het is net zo’n westernstadje en het stof (kun je geen zand meer noemen) ligt tegen de huizen opgehoopt. Als je buiten loopt moet je je ogen tot spleetjes knijpen. We zien een houten huisje waaraan iets verkocht wordt, dus we sluiten aan bij een rij. ‘Wat? Willen jullie eten? Dan kun je hier naar binnen.’ (alles met gebaren) Okee, we gaan een deur naar binnen en stappen in een schuurtje dat omgetoverd is in een prima uitziend restaurantje. Er ligt zeil op de tafels en er staan bloemen (nep maar bloemen) op tafel. Er zitten nog meer mensen te eten en die kijken even op. We kijken op een kaart en bestellen het enige wat er is; friet en kip. En een groot glas cola natuurlijk! Helaas blijken er nog maar 2 bakjes friet te zijn en als we deze krijgen proeven we dat deze erg koud zijn. Die stonden vast op eters te wachten. Niettemin laten we het ons smaken en na het eten gaan we nog even op zoek naar een tankstation. Na wat rondvragen vinden we er een. Het blijkt weer zo’n handpomp. Maar ze weten hoe ze het moeten brengen. Naar buiten stapt een vrouw in een jaren zeventig Shell uniform. Met legergroene plooijurk tot jasje met embleem en pet. We zijn blij dat we weer vol zijn en vertrekken naar Maun.

Maun schijnt de toeristische plek te zijn van Botswana en wel om de volgende redenen;
De Okanvango Delta (een uitgestrekt moeras gebied) en het Chobe National park. Maun ligt aan het onderste puntje van de Okanvango Delta. Wanneer we binnenrijden is het rond 5 uur. We gaan direct op zoek naar een plek om te kamperen. We hebben vandaag weer 600 kilometer afgereden door een van de warmste plekken tot nu toe. Wederom begint de auto steeds meer kuren te vertonen. (Toen ze zeiden dat een Toyota de beste auto is om in dit soort gebieden te rijden, bedoelden ze vast niet een kleine Taz zonder airco) De hitte, de stoffige en onverharde wegen en de afstanden lijken hem een beetje op te branden. Hij rammelt flink. Bij de grens hadden ze ons een camping voorgesteld en we besluiten daar maar naar toe te rijden; de ‘Safari Lodge’. De ‘Safari Lodge’ blijkt bij binnenkomst een paradijsje te zijn. Ineens staan we vanuit de woestijn in een oase van groen. We stappen onder de sproeiers (waar we even blijven staan) naar de receptie. Een mooie ruimte, met veel boekjes over allerlei dieren en tochten die je kunt doen. We krijgen een routebeschrijving naar een plek waar we ons tent op kunnen zetten en gaan terug naar de auto. Maar de auto, die eindelijk even stil heeft mogen staan, wil in eerste instantie helemaal niet starten.

Het vele gerammel doet twee mannen, die verderop op een muurtje zaten, kijken. Nou, dat klinkt niet zo best. Ze lachen. Shit! En we moeten nog best een eindje rijden naar de camping… Na wat gehannes wil hij eindelijk starten. We volgen de bordjes en wanneer we de bocht omrijden zien we tot onze schrik weer een zandweg. Maar gelukkig hebben we daar ervaring mee en na een stukje sleeën staat we op de camping.

De camping is een open plek met hier en daar bomen en een heleboel hoge termietheuvels. Het ziet er niet bijzonder uit. Maar het allerbeste van deze camping is; een zwembad. We weten niet hoe snel we de tent op moeten zetten om te gaan zwemmen. Maar als we eenmaal met een handdoekje rond ons middel er naar toe lopen, begint het te regenen. Wauw! Het kan hier regenen!! Geeft niets! Er kan niet voldoende verkoeling zijn! We gaan toch zwemmen en als we lekker afgekoeld zijn gaan nemen we een douche en maken we eten. Helaas moeten we regelmatig opspringen van de grote hoeveelheden mieren die ons dekentje aanvallen, maar voldaan gaan we slapen… Wanneer we ons ogen lekker dicht hebben begint er ineens een koor aan brulkikkers allemaal tegelijkertijd te brullen. We moeten er wel om lachen. Tja, wat verwacht je van een moerasgebied.

No related posts.

Maar als we het land inrijden zien we helemaal niks.
Botswana bestaat voor 80% uit de half-woestijn de Kalahari en dat is te merken. De enige beweging die
je ziet zijn de honderden ezels die hier rondzwerven. Ze lijken aan niemand toe te behoren. De wegen waarop we rijden zijn leeg en voor we het weten vliegen we met 160 km/u over de snelweg. Het is toch een beetje eng, want die ezels kijken niet eerst naar links en rechts voordat ze oversteken. Maun blijkt toch een beetje te ver weg om in een keer naar toe te rijden. Het is tenslotte al donker.

We rijden verschillende dorpen door en uiteindelijk besluiten we bij de volgende te stoppen. Het stadje heet Serowe, maar voor we er zijn moeten we nog onder een brug door, die ze aan het bouwen zijn. Serowe lijkt uit een lange weg te bestaan. We volgen deze en worden ook nog opgehouden door een ongeluk op deze weg. Uiteindelijk zien we een Lodge aan de kant van de weg en we stoppen om eens te kijken. We zien nergens of er een camping aanwezig is, dus we gaan binnen even vragen. Maar als we binnen komen zien we dat we ons vergist hebben. Dit ziet er allemaal wel behoorlijk duur uit. Als we aan het loket komen blikt dat inderdaad het geval te zijn, dus vragen we of er in de buurt nog iets zit. De mevrouw achter balie weet na lang denken wel iets, maar is er niet zeker van of dat nog open is. Ze besluit even te bellen. En ja hoor, er is nog plek in Rhino Sanctuary, iets verderop de weg. We gaan weer op pad. Eigenlijk weten we niet precies waar we naar zoeken en als we een poort zien, waar iemand voor staat, denken we dat we er zijn. We rijden binnen, maar worden meteen grof tegengehouden. Het blijkt een legerbasis te zijn en wij zijn daar niet welkom. Okeee! Tot ziens. Uiteindelijk vinden we onze bestemming. Het blijkt een gigantische houten poort. Als we de auto ervoor rijden zien we dat hij dicht is. Even door de kieren gluren. Niks… donker.. We toeteren even met de auto en al gauw wordt er geroepen en gaat de grote poort open. Voor ons liggen bossen. ‘Jullie kunnen dit pad inrijden en ergens een plekje uitkiezen,’ wordt er gezegd. Na een aantal kronkelige bospaadjes vinden we een geschikte plek onder een boom en vlak bij een kraantje. We zetten de tent op en maken wat te eten. Het is heerlijk stil.. Vlak daarna gaan we slapen.

Related posts:

1. Botswana > Caprivi strook > Namibië
2. Krugerpark
3. Kalahari