Donderdag 18 oktober
Om drie uur ‘s ochtends worden we wakker van de 6 hanen op het binnenplaatsje en zo’n beetje elke haan in een straal van 2 kilometer. We doen alledrie geen oog meer dicht. Achter onze tent beginnen ze even later met twee stokken graan te ‘grinden’. We staan maar op en betalen nog wat voor de plek, alvorens we vertrekken. We staan natuurlijk direct aan de grens van Zimbabwe en verheugen ons erop dat dat ons dagen gaat schelen. Maar dat valt vies tegen. In eerste plaats blijkt de grenspost verlaten. Wanneer we de douanier gaan zoeken, vinden we hem onder een boom, een potje kaart spelend met zijn maten. Eemaal in het kantoor is hij niet bepaald behulpzaam. In tegenstelling tot wat we van anderen tijdens onze reis hebben gehoord, hebben we volgens hem wel visa nodig. Daar ligt ons eerste probleem. Ons geld is op. We proberen te onderhandelen. Dat we misschien in Bulawayo kunnen betalen. Daar denkt hij heel lang over na, alvorens hij resoluut nee zegt. ‘Bovendien’, begint hij; ‘moet jullie auto geregistreerd worden. Hij stuurt ons naar de politie, waar we kunnen betalen. We herinneren ons alle waarschuwingen over de Zimbabwaanse politie en deze man schijnt ook niet te geloven dat we geen geld hebben. We zeggen hem dat we er over na moeten denken. Bijna een half uur lang zitten we in de auto elkaar aan te kijken. Wat nu…? Ja, niet veel keus, weer terug..? Ja, maar we kunnen de Limpopo niet over. Dan helemaal terug..? Kan niet, niet genoeg benzine, we hebben nog een beetje geld om in Mapai te tanken… als er een tankstation is.. Het is erg moeilijk, maar uiteindelijk besluiten we toch maar weer richting Mapai te gaan. Daar zijn in ieder geval mensen. We zeggen de douanier gedag.

Wanneer we zo’n 50 kilometer voor Mapai voor de vierde keer in dezelfde put knallen moeten we er toch maar een beetje om lachen. Ja, hij ligt er nog steeds.. In Mapai besluiten we het risico te nemen. We vragen eerst of we ergens kunnen tanken en dat kan gelukkig. Prachtig! Het is nog zo’n ouderwetse drum met handmatige pomp. Maar het werkt prima. We gaan richting de Limpopo. We realiseren ons dat het waarschijnlijk niet zo’n goed plan is een weg te nemen die niet op de kaart staat, maar we hebben niet veel keus. De weg wordt na de eerste bocht al direct slecht. Zand.. kronkelend en hobbelend halen we het tot en met de rivier. Daar staan we dan aan de oever, die veel hoger ligt dan de rivier en kijken naar beneden.

Hoe moet ons dit in godsnaam lukken? De Limpopo is breed, maar geen idee hoe diep… Maar ineens zien we een wagen en 3 ossen aankomen lopen, met daarvoor 3 mannen. We kijken elkaar aan. Oké, eerst naar de overkant en dan de prijs bespreken. En ja hoor, de auto wordt voor de zoveelste keer uitgelachen, de hoogte van de uitlaat wordt bekeken en ze zeggen ja! Maar op eigen risico. We zijn al blij genoeg! De ossen worden met zware kettingen voor onze auto vastgemaakt en Auke geeft gas.

Niet stoppen met gassen!! Met m’n rok opgetild en m’n schoenen in mijn hand loop ik met Helmer erachter aan, hopend dat de auto het haalt. En hij haalt het! Maar nu nog het spannendste. De prijs.. De mannen kijken ons aan en vragen 200.000 metacais. Aj..
wij hebben maar 50.000…